"இனிய தீபாவளி நல்வாழ்த்துக்கள்..!!!🙏🏻🙏🏻🙏🏻

 "இனிய ஆயுத பூஜை நல்வாழ்த்துக்கள்..!!!"🙏🏻🙏🏻🙏🏻

 " இனிய விநாயகர் சதுர்த்தி நல்வாழ்த்துக்கள்..!!!"🙏🙏🙏

நெஞ்சமே...

காக்கை வளர்த்தாலும்  மாறுமோ நெஞ்சமே

கார்குயில் தேன்குரல் என்றைக்குமே**

யாக்கையுடன்  வந்த பண்புமா சீரன்றோ

யாவரும் ஏதோ ஒன்றுள்ளவரே**

இல்லை என்னும் எண்ண மில்லாமல் போகவே

இன்றே நினைப்பில் மாற்றம் செய் நெஞ்சே**

உள்ளதை எண்ணி மகிழ்வோடு  வாழ்கவே

உன்ஆசை எல்லாம் மெய்யாகிடுமே**

பள்ளம் செல்லும்  கலைதான்  எவர்  சொன்னதோ

பள்ளிக்கூடம் சென்று நீர் கற்றதோ**

வல்லவன் யாவிலும் பேறுகாலம் உள்ளே

வைத்து  வையம் படைத்தாரே நெஞ்சே**

வேர்இலை பூகாய் பழம்கைகள்  தூண்டியா

வித்தில் ஒளிந்தது   தென்பட்டதோ**  

நீர் நிலம்  தந்த ஊட்டம்   உருமாற்றமே

நீகொண்ட ஊக்கம் உரம் போன்றதே** 

ஆக்கம் நினைத்தே  கலங்குவதும்  ஏனோ 

ஆசையே ஆக்கும் சூழல் செய்யுமே**

காக்கும் திறன் பொறுத்தே வெற்றி யுள்ளதே

கண்முன் தோன்றும் கனவில்  உள்ளதே**     

அன்பு

 ஆண்டாண்டாய் வாழ்ந்தும் நீரில் ஒட்டுமோ பாசி...

அன்பின் கனத்தைக்  காலம் காட்டுமோ..!!!

 "இனிய தமிழ் புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள்..!!!"🙏🙏🙏

 "இனிய பொங்கல் நல்வாழ்த்துக்கள்..!!!"🙏🙏🙏

 "2022 இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள்..!!!" 🙏🙏🙏

நூலின் அட்டை படம் மாற்றப்பட்டுள்ளது...

https://kdp.amazon.com/en_US/bookshelf?ref_=kdp_BS_D_TN_bs                                                                                                                             

The book cover changed...
நூலின் அட்டை படம் மாற்றப்பட்டுள்ளது...

நன்றி..!!!

‘எல்லாம் மாற்ற மயம்’

ஐந்து புலன்களும்,
எட்டும் வரை சேகரித்துத் தந்தத் தகவல்களை,
புரிந்து கொண்டு சிந்தித்து முடிவெடுக்கும் நேரத்திற்குள்,
பெற்ற அத்தகவல்கள் மாறிப்போகும் என்னும்
நித்திய உண்மை தெரியாமல் செயல்படும் மனம்,
கிணற்றுத் தவளை போல.
‘எல்லாம் மாற்ற மயம்’
என்பதை புரிந்து கொள்ளாது,
இரை பிடிக்க சிலந்தி பின்னும் வலை போல,
தன் சுயநல ஆசையை தீர்த்துக் கொள்ள,
புலன் அறிவை நம்பி,
அகங்காரத்தோடு செயல் புரிந்து,
மாற்றத்தால் முட்டு பட்டு,
முட்டு நீக்க முயன்று, அது சிக்கலாகி,
அச்செயல் சிக்கலில்,
சிலந்தியே தன் வலையில் சிக்கி கொள்வது போல்
மனம் சிக்கி,
விடுதலையை வெளியே தேடும்,
விடுவிப்பவரை எதிர்நோக்கி ஏங்கி நிற்கும்.
கண்ணுக்கும், காதுக்கும், நாசிக்கும்,
வாயிக்கும், தோலுக்கும்
எட்டாத தூரத்தில் தகவல்கள் இருக்கின்றன.
அவையும் நம் செயகளுக்கு முட்டாக அமையும்.
அந்த எட்டாத அறிவைத் தரும் புலன் பக்தி.
சுயநலத்தை சுத்தப்படுத்தும் தீ.
மனத்தில் ஆண்டவன் ஆட்சி அனுமதித்தால்,
எண்ணத்தில் சுயநலம் சேர்ந்திருந்தாலும், செயலாகும் போது
மாற்றத்தோடு ஒத்து சென்று
மங்காத பலனாக அமையும்.
பக்க விளைவில்லா சித்த வைத்தியம் போல.

தியானம்.

சித்தத்தை, காலி செய்வது தியானம்;
நிரப்புவது அல்ல தியானம்.
மறப்பது தியானம்;
ஞாபகம் அல்ல தியானம்.

மனப்பதிவுகளை,
வேடிக்கைப் பார்ப்பது தியானம்,
பாதிப்படைவது அல்ல தியானம்.
மனதை, புத்திக்கு வசப்படுத்துவது தியானம்;
மனதை ஒடுக்குவது அல்ல தியானம்.

புத்தியால்,
பதிவுகளை களையெடுப்பது தியானம்;
விதைப்பது அல்ல தியானம்.
புத்தி எல்லையை கடந்து செல்வது தியானம்;
புத்திக்குள் சுருங்குவது அல்ல தியானம்.

செயலில்,
நோக்கத்தை கவனிப்பது தியானம்;
செயலின்,
எதிர்விளைவை சிந்திப்பது அல்ல தியானம்.
அகங்காரத்தை,
செயலின் கருவியாக்குவது தியானம்,
கர்த்தாவாவது அல்ல தியானம்.

இயற்கையின் சுபாவத்தை அறிவது தியானம்;
இயற்கையின் இயக்கத்தில்,
குறை காண்பதல்ல தியானம்.
சிந்தனை கோணத்தை மாற்றுவது தியானம்;
சிந்திப்பதை நிறுத்துவது அல்ல தியானம்.

ஆசைகளை கடந்து செல்வது தியானம்;
ஆசைகளை அடக்குவது அல்ல தியானம்.
உண்பது, உறங்குவது போல்,
காலச்செயல் அல்ல தியானம்.
மனம், மெய், மொழி வழி,
இயங்குவதே தியானம்.

மனதில்,
இறைவனுக்கு இடம் ஒதுக்குவது தியானம்;
இயற்கையோடு இசைந்து வாழ்வது தியானம்.

எல்லோர்க்கும் எல்லாம் கிடைப்பதில்லை..!

எல்லோர்க்கும் எல்லாம் கிடைப்பதில்லை.

நிறைவு, குணங்களோடு தொடர்புடையது,

அனுபவிக்க வேண்டிய பொருட்களின் எண்ணிக்கைகளோடு அல்ல.

குறை, சூழ்நிலைகளோடு தொடர்புடையது..

குணங்களின் சங்கமம் சுழ்நிலை.

நம் குறைகள் மேலோங்கும் சூழ்நிலைகள்,

அமைவதும், அமையாதிருப்பதும், கடவுளின் கருணையால்.

நம் முயற்சியால் அல்ல..!

ஒரு நிகழ்ச்சிக்குக் கிளம்புவோம்;

ஏதோ விதத்தில்,

முயற்சித்தும், தவிர்க்க இயலாத தாமதம் உண்டாகும்;

காலம் தாழ்த்தி அடைவோம்;

அங்கே, சற்று முன்பு, நம் குறை காணும் மனிதர்கள் அகன்றது தெரியவரும்.

கடவுள் அருள் பெற்ற தருணமிது..!

விரும்பாத சுழ்நிலையில் சிக்கிக்கொள்வதும்,

விரும்பிய சுழ்நிலையை அமைத்துக் கொள்வதும்,

ஓர் அளவிற்கு மேல், நம் முயற்சிக்கு அப்பாற்பட்டவை.

எதிர்பாராமல் கோயிலுக்குச் செல்லும்படி அமையும்,

அந்நாளும், அந்நேரமும், அத்தெய்வத்துக்கு உகந்ததாக இருக்கும்.

இது முயற்சியா..? கடவுளின் கருணையா..?

யாவும் காரண காரிய அடிப்படையில் இயங்குகின்றன.

எதிபாராத நிகழ்வுகளின் காரண காரிய விதிகள்,

நம் அறிவிற்கு அப்பாற்பட்டவை;

அது ஆண்டவன் கணக்கு..!.

பழக்கங்கள் நம்மை வழி நடத்திக்கொண்டிருக்கின்றன;

பழகத்தால் வாழ்க்கையை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

சூழ்நிலைகளை எதிர்கொள்வதும் பழக்கங்களின் துணையால்.

மற்றவர் மதிப்பிட்டில் நிறைவு தேடும் பழக்கம்,

கடவுளின் கருணையில் நிறைவு தேடும் பழக்கமாக மாறினால்,

இருப்பதில் திருப்தி குணம் நிறைந்துவிடும்.

இறைவன் மடியில் நாம்..!

எல்லோர்க்கும் எல்லாம் கிடைப்பதில்லை..!

சின்னச் சின்னச் சூரியர்களே..!

செடிகளே, கொடிகளே, தருக்களே,
என் மீது விழும் சூர்யக்கதிர்களை
உணவாக்கும் ஆற்றல் இல்லையே..!
அளவு சிறியதானாலும்
அந்த அருகம் புல்லின் கம்பிரம் உயர்ந்தது..!
உணவு தேடும் தேவை இல்லாததால் தான் நீங்கள் நகர்வதில்லையோ..!
சொந்தக் காலில் நிறபது என்பது இதுதானோ..!
சக்திக்காக சூரியனைச் சுற்றி வரும் கிரகங்கள் போல,
மனிதர்களும், மிருகங்க்ளும், மனிதமிருகங்களும்,
சுற்றி வரும் சின்னச் சின்னச் சூரியர்களே...
"கொன்றால் பாவம் திண்றால் போச்சு.." என்னும்
சித்தாந்தம்
"நட்டுவிட்டு வெட்டு.." என்று மாறும் காலம் எப்போது..?

'அந்த' அனுபவம்.

பதினெட்டு வயதைக் கடந்து பல வருடங்கள் கழிந்த பிறகு, இன்று தான் 'அந்த' அனுபவம் பெற வாய்ப்பு கிட்டியது . எத்தனையோ நாட்கள் எண்ணியிருந்த ஆசை, இன்று நிறைவேறப் போகிறது . சிறுவயதில் எப்படியோ என்னுள் விழுந்த பொறி இன்று பெரிய நெருப்பாய் மாறி என் மனத்துள் கனன்று கொண்டிருந்தது . என் உடல் முழுவதும் உஷ்னம் பரவி, ஜிவ்வ் வேன்றுருந்தது .

ஆனால், அந்த இடத்திற்குப் போவதை யாராவது பார்த்து, வீட்ல தெருயபடுத்திவிட்டால் என்ன ஆகுமோ அன்ற பயம் மனதைக் கவ்வுயது. எத்தனை நாட்கள் தான் பயந்து, பயந்து ஆசையை அடக்கி வைப்பது. நம் உயிர் வாழ வரையறுக்கப்பட்ட நாட்க்களின் எண்ணிக்கை எவ்வளவு என்பது தெரியாது;  அடுதத  விநாடி நிகழப்போவது என்ன என்பதும் தெரியாது.  இப்படி வாழ்க்கை நிலையில்லாமல் இருக்க , சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும் போது நம் ஆசைகளை நாம் ஏன் நிறைவேற்றிக் கொள்ளக்கூடாது.

நான் நான்கு முறை செய்திருக்கிறேன்;  நான் முன்று செய்திருக்கிறேன், என்று நண்பர்கள், மார்தட்டிக் பெருமிதப்படும் போது, நான் இந்த இருபத்தியெட்டு வயதுவரை ஒரு முறை கூட செய்யவில்லையே என்று எண்ணும்  போது வெட்கமாகவும், அவமானமாகவும் இருக்கிறது. இத்தனை நாட்கள் உயிர் வாழ்ந்து என்ன சாதித்தேன்..? சாவதற்குள் இதையாவது செய்து விடுவோம் என்ற தீர்மானத்துடன் ‘அந்த’ கட்டிடத்துக்குள் நுழைந்தேன்.

அங்கே குழுமியிருந்தவர்களை பார்த்ததும் ஆ..! என்ன இவ்வளவு பேரா என்று வியப்பாக இருந்தது. மனதுக்கு கொஞ்சம் பலம் வந்தது போலவும் இருந்தது. சைக்கிளை ஓரமாக நிருத்த்திவிடு, தயங்கி தயங்கி, ஓர் ஓரமாக சென்று நின்றேன்.

என்னைவிட வயதில் சிறியவர்களெல்லாம் வந்திருப்பதைப் பார்த்த போது, இத்தனை வருடங்கள் வீணாக்கியதை எண்ணி வருந்தினேன். இவ்வளவு நேரம் கொண்டிருந்த பயம் அர்த்தமற்றது என்பதையும் உணர்ந்தேன்.  இத்தனை நாட்கள் வளர்ந்த இந்த உடலின் பயனை இன்று அனுபவிக்கப் போவதைக் நினைத்து மனம் ஆனந்தத்தில் மிதந்தது.

"எல்லோரும் அந்த ரூமுக்கு போங்க.."  என்ற அந்தக் குரல் என் சிந்தனையை கலைத்தது.

ஓர் அறையில் சென்று அமர்ந்தோம், அங்கெ சில பெரும் புள்ளிகளும் அமர்ந்திருந்தனர். என்ன இவர்களுமா..! என்று  பிரம்மித்தேன். அவர்களில் ஒருவர் எழுந்து பேசத் தொடங்கினார்..

"...   இதனால் நோய் எதுவும் வாராது, இவங்க ரொம்ப சுகாதார முறையில் நடத்திராங்க.... நான் பல தடவை செஞ்சிருக்கேன்...  என் உடம்புக்கு எந்த கெடுதலும் வரல ... நான் நல்லான் இருக்கேன்; எல்லாம் முடிஞ்சதும்  பழைங்களும்  குளிர் பானமும்  கொடுப்பதற்கு ஏற்பாடு செஞ்சிருக்காங்க,  களைப்பு நீங்கி மகிழ்ச்சியா வீட்டுக்குப் போகலாம். உங்க அனுபவத்த உங்க வீட்டுக்கு,  அக்கம் பக்கத்துல இருக்கிறவங்களுக்கும்  தெரிந்தவங்களுக்கும்  சொல்லி,  அடுத்த முறை அவங்களையும்  கட்டாயம்  அழச்சிக்கிட்டு  வரணும்... "

மனம் அங்கிருந்தத அறைகளில் எந்த அறையில் நாம் செல்ல வேண்டுமஎன்கிற எண்ணத்திலேயே இருந்ததால்,  அவர் பேச்சில்,  இவற்றைத் தவிர  வேறு எதுவும் என் காதில் விழவில்லை.

இந்த அனுபவத்த  வீட்டுக்கு அக்கம் பக்கத்துல இருக்கிறவங்க கிட்ட  சொல்லி அழைச்சிகிட்டு வரச் சொல்ராரே. இத வீடுல சொன்ன களேபரம் உண்டாகுமே இதப்போய்  எப்படிச் சொல்றது என்று எண்ணிக் கொண்டிருக்கையில்...

"எல்லலரும் அந்த ரூம்ல போய்  செக்-அப பண்ணிக்குங்க..." என்றது ஒரு குரல்.

"செக்-அப் எதற்கு...  அய்யயோ..! என்ன செய்வாங்களோ.." என்று  மனம் பதைப்பதைத்தது.

அந்த அறையில் நான்கு டாக்டர்கள், மூலைக்கொருவராய் அமர்ந்திருந்தார்கள்.  அவர்களில் ஒருவரிடம்  சென்றேன்

"கைய நீட்டுங்க..." என்றார்.

முழ்ங்கைக்கு மேல், பச்சை நிறத் துணியை அழுத்தமாக சுற்றி ப்ரேஷர் பார்த்தார்

"நார்மல்...கடந்த அறு மாததில் மஞ்சல் காமாலை, டைப்பாயிட் வந்திருக்கிறதா..?" என்றார்

"இல்லையே..." என்றேன்.

"சரி, அந்த  ரூமுக்குப் போங்க..." என்றார்.

அந்த அறையில் பன்னிரண்டு கட்டில்கள் போட்டிருந்தது. எதில் படுப்பது என்று விழித்தவாறு சென்றேன்.

"ஹலோ.." என்ற பெண் குரல் அழைப்புக் கட்டுத திரும்பினேன்.

உதட்டுச் சாயம் பூசி ஒய்யாரமாய் நின்றிருந்தாள்.  குண்டர் சட்டத்தில் கைதானவன் போல் ஒருவன், அவளருகில் நின்றிருந்தான்.

"படுத்துக்கப்பா.." என்றான் அந்த தடியன்.

"எப்படியிருக்குமோ... என்ன பண்ணுமோ..."என்ற மந்திரத்தை மனம்  ஜபித்துக் கொண்டே இருந்தது.

என் வலது கையை மெல்ல இழுத்து, பட்டைத் துணியால், முழங்கைக்கு மேல் இறுக்கமாக சுற்றினான்.  அந்தப பெண்,  அருகில் இருந்த  'பவுச்'சை எடுத்து தாழ்த்திப் பிடித்துக் கொண்டு, அதிலிருந்த  குழாயை  நீட்டி, அதன் முனையில் இருந்த ஊசியை என் முழங்கையில் புடைந்திருந்த ரத்தக் குழாயில் வலிக்காமல் செருகினாள்.

பள்ளம் கண்ட நீரைப்போல் ரத்தம் விரைந்து சென்று 'பவுச்'சை நிறைக்கத் தொடங்கியது. மனம் பஞ்சு போல் லேசானது. இத்தனை நாட்கள் எண்ணியிருந்த ஆசை நிறைவேறியது.