எறும்புகள்

மேஜை மீது இருந்த சில பாத்திரங்களில், அந்தப் பாத்திரத்தைச் சுற்றி, எறும்புகள் சாரை சாரையாக சுற்றி வந்து கொண்டிருந்தன. இனிப்பு இருக்குமிடம் எறும்புக்குத் தெரியும் என்பார்கள். அந்தப் பாத்திரத்திற்குள் இனிப்பு இருந்தது; இறுக்கமாக மூடப்பட்டிருந்தது. நிச்சயமாக இந்த எறும்புகளால் அதற்குள் புக முடியாது. இருந்தும் ஏன் அந்தப் பாத்திரத்தையே சுற்றி வருகின்றன..? இந்த சந்தேகம் நெடு நாள்களாக எனக்கு உண்டு. இன்று அதை இந்த எறும்பிடமே கேட்டுவிடலாம் என்று முடிவு செய்தேன். சுற்றி வந்து கொண்டிருந்த எறும்புகளில் ஒன்றை அழைத்தேன். வந்தது.

“நீ எவ்வளவு நேரம் சுற்றி வந்தாலும் உன்னால அந்தப் பாத்திரத்திற்குள் நுழைய முடியாது தெரியுமா...” என்றேன்.

" தெரியும்... " என்றது தீர்க்கமாக

"என்ன தெரியுமா...! அப்புறம் ஏன் அந்தப் பாத்திரத்தையே சுற்றி வந்துகிட்டு இருக்கீங்க..?” என்றேன் வியப்புடன்.

“நமக்கு தேவையானது எங்க இருக்குதோ, அங்கியே தான் நாமளும் இருக்கணும். யாராவது வந்து இந்தப் பாத்திரத்தில் உள்ள பொருளை எடுக்கலாம்... அப்போ கொஞ்சம் கீழே சிந்தலாம்... அத நாங்க எடுத்துப்போம்...இல்லை... பாத்திரத்தையே எடுத்துகிட்டு போகலாம்... அப்போ நாங்களும் பின்தொடர்ந்து போவோம். எங்க அதை திறந்து பொருளை எடுக்கிறாங்களோ, அங்க ஏதாவது கீழே சிந்துதான்னு பாத்துகிட்டு இருப்போம்... அப்படியும் இல்லனா... அதை அவங்க சாப்பிடும் போதாவது நிச்சயமா சிந்தும்... அப்போ எடுத்துப்போம்.... அதிர்ஷ்டம் இருந்தா கொஞ்சம் கூடுதலா கிடைக்கும்… இதுக்காகத் தான் இங்கேயே சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறோம்" என்றது.

“ஒரு வேலை அவங்க கொண்டு போற இடத்துக்கு உங்களால போக முடியலனா... அவ்வளவு நேரம் சுத்தி வந்தது வீண் தானே..." என்றேன்.

“எப்போதாவது அப்படி நிகழ்வது உண்டு... அப்போதெல்லாம், ‘நாம கொடுத்து வைத்தது அவ்வளவு தான்னு’ நினைப்போமே ஒழிய..., நேரம் வீணாயிட்டதா நினைக்க மாட்டோம். காரணம், சுற்றி வரும் போது அக்கம் பக்கத்துல நோட்டம் விடுவோம்... அங்க ஏதாவது உணவுப் பொருள் கிடைக்குமான்னு பார்ப்போம்... ஒருவேள, நீங்க சொன்ன மாதிரி, இந்த பாத்திரத்தில் உள்ள உணவு கிடைக்காம போனாலும் கூட .. இந்த உணவைத் தேடி வந்ததால் தானே.. இதோ.. உணவு கிடைக்கக் கூடிய, இந்த புதுப் புது இடங்களை தெரிஞ்சிக்க முடிந்தது… பலன் கிடைக்காவிட்டாலும், வாய்ப்பை பயன்படுத்திக் கொள்வதற்காக உழைக்கும் நேரம் எப்போதும் வீணாக போகாது. இப்ப நான் உங்களோட பேசிக்கிட்டு இருக்கிற நேரம் தான் வீண்... சரி நான் போய் சுற்றி வரேன்.." என்று சுறு சுறுப்பாக சென்றது.

கொடுக்க மனம் இல்லாத சில பணக்காரர்களையும், சூழ்ந்து கொண்டிருக்கும் மனிதர்களின் நோக்கமும், இந்த எறும்புகளைப் போல் தான் இருக்குமோ...!

காடு

பூமித் தாயின் நுரையீரல் காடு,

புற்று நோய்க் கிருமிகளாக நாம்,

அவர் நுரையீரலை அரித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்..!

அன்னைக்கு வைத்தியம் பார்ப்பது யார்?

வாழ்க்கை

வாழ்க்கையை விரித்துப் பார்க்க, விருப்பம் வேண்டும்;

விருப்பம் விதை போன்றது.

விதையை, மனதில் புதைத்து வைக்க வேண்டும்.

அது செழித்து வளர,

முறையாக ஊக்கம் என்ற நீரை உற்றி வர வேண்டும்.

காலம் சிலருக்கே தண்ணீர் தருகிறது..!

நம்மில் பல பேர் புதைப்பவர்களாக மட்டுமே இருக்கிறோம்;

தண்ணீர் பஞ்சத்தால்,

விதை வளர்வதற்குள் புதைந்தும் போகிறோம்..!

யோசிக்க வைத்தவை

பெய்ய வேண்டிய நேரத்தில் நிறைவாக பெய்யிவதில்லை! கத்திரி வெயில், கன மழை பெய்து கொண்டிருக்கிறது. பலத்த காற்று வேறு. மழைக் காலத்தில் வாழ்வது போன்ற உணர்வு! ஒரே நாளில் பருவகாலத்தையே மாற்றிக் காட்டிவிட்டதே இந்த இயற்கை!

இதோ இந்த மழை யாருக்கோ அதிர்ஷ்டமாகவும், யாருக்கோ துர்திர்ஷ்டமாகவும் நிச்சியம் அமைந்திருக்கும்.

எண்ணங்கள் செயல் வடிவம் பெற முயற்சி தேவை; திட்டமிட்ட படி அவை நிறைவேற தெய்வத்தின் அருள் தேவை. வெய்யிலை மனதில் வைத்துக் கொண்டு தங்கள் செயல்களை திட்டமிட்டவர்கள் நிலை என்னவாகும்?

"ச்சே...! இந்த மழை வந்து எல்லாத்தையும் கெடுத்து குட்டிச் சுவராக்கிடுச்சு....!" என்று சிலரும்,

"ஒருவேளை இந்த மழை வரலன்ன... இந்நேரம் இந்த வேலை முடிந்திருக்கும்... ப்ச்! போகட்டும் கடவுள் நமக்கு நல்லதை தான் செய்வார்... இதுவும் நல்லதுக்குத் தான்..." என்று சிலரும் நொந்து கொண்டிருப்பார்கள்.

இருவருமே மழையை நொந்து கொள்கிறார்கள்; ஆனால் விதம் வேறு.

ஆணவத்தோடும், அகங்காரத்தொடும், செயலைத் தொடங்கியவர்களுக்கு இந்த மழை தண்டனையாக அமைந்திருக்கும்; ஆண்டவன் ஆசியோடும், நல்ல எண்ணத்தோடும் செயலைத் தொடங்கியவர்களுக்கு இந்த மழை ஆசிர்வாதமாக அமைந்திருக்கும்.

நமக்கு மீறிய சக்தி ஒன்று உண்டு; அதை நமக்கு நன்மையாகவும் தீமையாகவும் அமைத்துக் கொள்வது, நம் கையில் தான் இருக்கிறது. 'நான்' என்ற அகங்காரத்தோடு வாழும் வரை, அது நமக்கு தீய சக்தி; அடக்கத்தோடும், அன்போடும் வாழும் வரை, அது நமக்கு நன்மை செய்யும் சக்தி.

நாம் நம் நிகழ் காலத்தை கருத்தில் கொண்டு எதிர்காலத்தை திட்டமிடுகிறோம்; நம் எதிர் காலத்தை கருத்தில் கொண்டு நிகழ் காலத்தை அமைத்துக் கொடுக்கிறார் கடவுள். அகங்காரம் இருக்கும் வரை இந்த சூட்சமம் புரிவதில்லை. அகங்காரம் இருக்கும் வரை ஆசைகளுக்காக செயல்கள் செய்து கொண்டிருப்போம்; ஆண்டவன் சிந்தனை இருக்கும் வரை கடமைக்காக செயல்கள் செய்து கொண்டிருப்போம்.

என் சிறிய அறிவுக்கு வேண்டுமானால், இந்த மழை, காலம் தப்பி பெய்வதாக இருக்கலாம்; ஆனால் அந்தப் பேரறிவுக்கு இது முறையானதே!

மரம்.

நாம் வெயிலிலும் மழையிலும் ஒதுங்குவதற்கு

இயற்கை தந்த குடை மரம்.

வளர்ச்சி என்ற பெயரால் ஏராளமானவற்றை மடித்து வைத்துவிட்டோம்.

எதை வளர்த்தோம்... ஓசோன் ஓட்டையை.

விலாசம்

பச்சைப் புள்ளுண்டு வெள்ளைப் பால் தரும் பசுவே!

கலப்படப் பாலுண்டு கலந்த நீரைப் பிரிக்கும் அண்ணமே!

உப்பு நீருண்டு உண்ணும் நீர் தரும் மேகமே!

நெடுங்காலம் வாழ்ந்தும் நீர் மேல் நிலைத்து நிற்காத பாசியே!

இப் பதங்களை எங்கு கற்றீர்கள்?

மயக்க உணர்வால் மெய்ப் பொருள் உணராமல்

பிறவிச் சுழலில் சிக்கித் தவிக்கும் நாங்களும்

அப் பதங்களைக் கற்று உய்ய

உங்கள் ஆசிரியர்களின் விலாசங்களைத் தாருங்களேன்!

வித்தியாசமான அனுபவம்.

பள்ளியிலிருந்து குழந்தையை அழைத்து வர வாகனத்தில் சென்று கொண்டிருந்தேன், என்னைக் கடந்து சென்ற அந்த ஆட்டோவின் முதுகுக் கண்ணாடியில் என் உருவத்தைப் பார்த்ததும் வியந்து போனேன்.

'நானா இது'! அந்தப் வெண்மை கலந்த மஞ்சள் நிறப் புது சட்டையில் நான் பளிச் சென்று இருந்தேன். வசதியானவன் போல் இருந்தேன் என்று கூட சொல்லலாம்.

பள்ளியிக்குச் சென்று, குழந்தையை அழைத்துக் கொண்டு, வீட்டுக்குப் புறப்பட்டேன். அது வரை வெயில் அடித்துக் கொண்டிருந்தது; சற்றென்று மேகம் சூழ்ந்தது; சில வினாடிகளில் மழை கொட்ட ஆரம்பித்தது. அது மழைக் காலமும் அல்ல. எங்கிருந்து வந்தது இந்த மழை என்று யோசிப்பதற்குள் நனைந்தே விட்டேன். ஒதுங்குவதற்கு இடம் தேடினேன். அது பங்களாக்கள் நிறைந்த பகுதி, கடைகள் அதிகமாக இருக்காது. நல்ல வேலை மழை வரும் நேரம் நான் ஒருகடையை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தேன். அப்பாட என்று அங்கே ஒதுங்கிக் கொண்டேன்.

அவ்வழியே சென்று கொண்டிருந்த ஒரு மூதாட்டியும் வந்து நின்றார். முதுமை ஒரு பக்கமும், வறுமை மறு பக்கமும் உடலை உருக்கி இருந்தது. மழை வலுக்க வலுக்க சாரல் அதிகமானது. அவ்வளவு வெப்பமும் எங்கே போனது என்று தெரியவில்லை. லேசாக குளிர ஆரம்பித்தது. பாட்டி தன் புடைவையின் தலைப்பை இழுத்து உடலை இறுக்கமாக சுற்றிக் கொண்டார். முதுமை காரணமாக அவர் உடலில் மெல்லிய நடுக்கத்தை நான் கவனித்தேன். பாவம் பாட்டி என்ற சிந்தையோடு மழையை வேட்டிக்கைப் பார்த்தேன்.

மழை அடர்த்தியாக பொழிந்துக் கொண்ட்டிருந்தது. எதிரே உள்ள வீடுகள் மங்கலாக தெரிந்தன. மழை நிற்குமா… நீடிக்குமா… சீக்கிரம் வீட்டுக்குப் போகணுமே… என்ற சிந்தனையில் மழையை வேட்டிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது எனக்கு நேர் எதிரே இருந்த வீட்டுக்குள் இருந்து ஒரு உருவம் வெளிப்பட்டது. தெளிவாக தெரியவில்லை இருந்தாலும் அந்த தோரணையும், மங்கலாக தெரிந்த அரைக் கை சட்டையையும் வைத்து அது ஒரு ஆண் உருவம் என்று முடிவு செய்தேன். சற்று நேரம் மழையை வேட்டிக்கைப் பார்த்தது. மீண்டும் உள்ளே சென்றது.

பாவம் இப்போது பாட்டியால் நிற்க கூட முடியவில்லை; கடையின் கதவருகே அப்படியே சுரண்டு படுத்துக் கொண்டார். புடவையை போர்வையாக்கிக் கொண்டார். இடமும் தாரளமாக இருந்தது.

மழை, ஒரு கனமான கண்ணாடித் திரையைப் போல் எனக்கு தென்பட்டது. பத்து நிமிடத்திற்கு முன் அடித்த வெயில் எங்கே போனது? சில நிமிடங்களில் பருவகாலத்தையே தலைகிழாக மாற்றிக் காட்டுகிறதே! இயற்கை சக்தி வாய்ந்தது… என்று வியந்துக் கொண்டே மழையை வேட்டிக்கைப் பார்த்தேன். மீண்டும் அந்த எதிர் வீட்டிலிருந்து அந்த உருவம் வெளியே வந்து சில வினாடிகள் மழையை வேட்டிக்கைப் பார்த்துவிட்டு உள்ளே சென்றது.

பத்து நிமிடத்திற்கு மேலாக அடர்த்தியாக பொழிந்துக் கொண்டிருந்த மழை மெல்ல குறையத் தொடங்கியது. சிறிது நேரத்தில் தூறலாக மாறியது. இப்போது அந்த உருவம் மீண்டும் வெளியே வந்தது. இம்முறை ஒரு பெண்மணியும் உடன் வந்தார். அந்த உருவம் தெளிவாக தெரிந்தது; நல்ல கம்பிரமாக இருந்தது. அப்பெண்மணி பணியாள் போல் தோற்றமளித்தார். அப்பெண் படியிறங்கி வந்து 'கேட்' டைத் திறந்து விட்டார். அந்த மனிதர் காருக்குள் சென்று அமர்ந்தார். கார் கதுவு வழியாக அப்பெண்மணியை அழைத்து எதோ பேசினார். அப்பெண்மணி நேராக என்னை நோக்கி நடந்து வந்தார். “உங்க வீடு பக்கதுலன்னா… ஐயா உங்கள உங்க வீட்ல கொண்டு விட்ராராம்… கேட்டு வர சொன்னார்…” என்றார் அப்பெண்மணி.

இதை நான் சற்றும் எதிர் பார்க்கவில்லை; எனக்கு சில வினாடிகள் ஒன்றும் புரியவில்லை. சுதாரித்துக் கொண்டு ' “இல்லை ..... நான் வண்டி வச்சிருக்கேன்... ஒன்னும் பிரச்சன இல்லை ...” என்றேன்.

தலையை ஆடிக் கொண்டு சென்று விடார்.

இதற்கு முன் நான் அந்த மனிதரை பார்த்தது கூட கிடையாது. பிறகு எப்படி அவர் என்னை தன்னோடு அழைத்துக் கொண்டு என் வீட்டில் கொண்டு விட முடிவு செய்தார்… என்று குழம்பினேன். இந்த இன்ப அதிர்ச்சியிலிருந்து மீள முடியாமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

ஏனோ தெரியவில்லை என் கவனம் அங்கே படுத்திருந்த பாட்டியின் மீது திரும்பியது. என்னைக் கேட்டது போல் ஏன் இந்த பாட்டியை கேட்கவில்லை; மழையின் பாதிப்பு எனக்கு மாடும் தானா? பாட்டிக்கு இல்லையா? என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கையில்,

அவரின் கார் என்னைக் கடந்து சென்றது. காரின் பக்கவாடுக் கண்ணாடியில் என் உருவன் தெரிந்தது. குனிந்து என் சட்டையைப் பார்த்துக் கொண்டேன்.